แสงแดงสีทองยามอรุน ทางทิศตะวันออกที่สาดส่องลงมา

ตกกระทบผิวน้ำและพื้นดิน ความอบอุ่นครั้งแรกที่ฉันค้นพบจากประโยคของคำว่ารัก  

แสงตะวันสีทองที่สาดส่องอหภูมิความรักลงมาบนกายของฉัน

อบอุนราวบแสงอรุณจากดวงอาทิตย์ที่กำลังส่วมกอกกายฉันอยู่

หลังจากความมืดมืดในโลกยามราตรีที่หมุ่นไปอย่างเชื้องช่างได้พ่านพ้นไป

แสงสว่างสีทองแรกอันน่าประทับใจที่ฉันได้ค้นพบ

คือภาพใบน่าอันงดงามของที่ปรากฏขึ้น

เธอคนที่อยู่ในโลกความฝันของฉันในทุกยามค่ำคืนตลอดเรื่อยมา

แต่ความรู้สึกราวนั้น ถูกแบ่งเขตแดนในความเป็นจริงด้วยกำแพงความรู้สึกเขินอายของฉัน

ความกล้าหาญของฉันที่มีอยู่น้อยนิด หมดลงไปอย่างซิ่นเชิองเมือพบเธอ

หยดน้ำค้างที่ลอยอยู่ตามใบไม้และปรายยอดหญ้า

น้ำใจความรักอันบริสุทธิที่ฉันมีมอบไห้เธอ และจะเป็นอย่างนี้ตลอดเรืองไป

อย่างเช่นน้ำค้างอันบริสุทธิที่เกาะติดอยู่ตามใบไม้และปรายยอดหญ้าในทุกๆวันยามอรุณ

ดอกไม้แรกแย้มที่เบ่งบานต้อนรับแสงตะวัน ท่ามกลางอรุณแรกของฦดูใบไม้ผลิต

ความงดงามของเธอที่เบ่งบานราวกับดอกแรกแย้มไม้ในฦดูใบผลิต

สีสันอันหลากหลายของดอกไม้ กลิ่นหอมที่เชื้อเชิญราวฝูกแมลง

บินมาชื่นชม ร่อยยิ้มที่สดใส่บนใบน่าที่ร่าเริงของเธอ ที่ทำไห้หัวใจของฉันถูกดึกดูด

ไปกับความน่ารักและร่างเริงของเธอ ผีเสื้อที่บินไปเกาะติดเกสรดอกไม้

ปีกของมันพริ้วไหวราวกับความอ่อนโยนที่บอบบางของเธอ

ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ฉันอยากจะจับเธอ และพาเธอบินขึ้นไปสู้สุดปรายขอบฟ้า

เพื่อมองลงมาสู่พื้นดินและพิวน้ำชื่นชมความรักที่เบ่งของเรา อาบแสงสีทองแรกแห่งอรุณ

อันบริสุทธิ์ อบอุ่นไปกับความรักของสองเรา โอบกอดความอบอุ่นนี้จงวันสุดท้าย